karisini kaybeden bir adam anlatiyor:


karimi 1998'in sonbaharinda kaybettim...
Yedi senelik evleligimizin iki senesini kanser tedavisi icin hastanelerde gecirmistik.Karim her evlilik yildönümümüzde ikimizin fotografini cerceveler, "bunlar bizim hayatimizin gölgeleri" derdi.

Öldügünde 7 tane resmimiz vardi.97'in bir gecesinde onu aldattim.Oysa ona sürekli onu ne kadar cok sevdigimi ve ona sonsuza kadar sadik kalacagimi söylerdim.
Ölmeden iki hafta önce yine ayni seyi tekrarladim.
Tuhaf bi gülümsemeyle bakti bana ve sadece "Biliyorum" dedi.

Izmire kar yagdigi gün, yani bir ay önce, evdeydim. Fotograflarimiza bakiyordum yine. Her cercevenin altinda bir harf oldugunu ilk kez o gün fark ettim.

A
R
K
A
S
I
N
...

Gerisi icin yillari yetmemisti.Ama sanirim arkasina bak yazmaya niyetlenmisti.Hemen cercevelerin arkasina baktim.Hicbir sey yoktu. Sonra birsey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm. Her birinin arkasindan bir mektup cikti.
Gecirdigimiz her sene icin sevgi dolu sözler yazmisti.
1997'deki resmimizin icinden cikan zarf ise simsiyahti.
Ve icinde su sözler yaziliydi:

"14 Mart 1997 Gözlerin bana baska birine dokunmus gibi bakti.Söylemene gerek yok, biliyorum"...

Onu kaybedeli 4, aldatali 5 yil oluyor. Icim aciyor simdi...

Kadinlar biliyor, hissediyor.

onu üzdügümü hissedemeyen birtek ben....